De koudste plek van Vlaardingen

Vlaardingen – Wat bezielt een mens om op de koudste plek in Vlaardingen te gaan staan om twee uur ’s nachts? Het antwoord ligt verscholen in iets bijzonders. Een speciaal optreden, van dichters en een muzikant, onder de A20, terwijl de klok een uur vooruit werd gezet.

De bijeenkomst was bedoeld om het project VIA20 te starten onder het viaduct van de A20 tussen de van Hogendorplaan en de Holy. Een project om een nare plek te veranderen in iets aangenaams, plezierig om door heen te lopen of te fietsen. Vanaf afgelopen zaterdagnacht staat het viaduct dus in de aandacht en gaan Eric van Straaten en Ineke Hagen van Stichting Mooi Werk er samen met het publiek een bijzonder kunstwerk van maken.

Het is koud, kouder, koudst om twee uur ’s nachts en met dikke ogen van de slaap staan er toch nog zo’n dertig man te rillen, weg te waaien maar vooral heel aandachtig te luisteren naar saxofonist Leslie van der Heul en drie dichters.

“Ik heb gezocht in al mijn zakken
Naar dat ene, dat verloren uur
Om het te koesteren, vast te pakken,
Het te warmen aan dat kleine vuur.”

Zo prachtig begint de eerste Vlaardingse stadsdichter Kees Alderliesten, staande op een houten kistje. Hij heeft ‘Het verloren uur’ speciaal geschreven voor het project. Sonnetten schrijft hij: “Een bepaalde dichtvorm, een mooie vorm, met precies veertien regels. Twee keer vier regels, de kwatrijnen en erna twee keer drie, de terzinen. Het weerhoudt me ervan maar door te gaan met regels aan elkaar te rijgen over wat ik te zeggen heb. Wel op rijm, want daar houd ik wel van.”

“Dat uur, dat sluimert in dat kleine feest,
Dat zich noemde, even, in die ene seconde,
Toen het tweede uur met het derde werd verbonden.”

Met zijn donkere stem draagt Alderliesten nog meer voor uit eigen werk. Ondanks het geraas van het nachtverkeer boven ons, blijven de woorden hangen. Er gaat niks verloren in dit uur tussen twee en drie uur ’s nachts.

Enkele voorbijgangers fietsen ‘s nachts moe en uitgestapt naar de Holy terug. Sommigen reageren niet op de muziek en voordrachten. Vinden ze het vreemd? Of zijn ze bang? Voor wat? Ze ontkennen dat er iets gebeurt. Andere voorbijgangers fietsen luid bellend langs of blijven wel even staan, drinken de hete thee of koffie, lachen of maken lawaai. Ze reageren in elk geval. Communiceren.

Een oude vilten deken mag het geluid van de wind weg houden bij de camera en microfoon van de kunstenaar Gaby Guzman, zij filmt en legt vast voor de website www.via20.nl, waarop vanaf ongeveer half april alles te zien zal zijn. Op het statief van de camera hangen knipperende ledlampjes als waarschuwing voor fietsers. Geel lantaarnlicht geeft de sfeer iets spookachtigs. “Misschien kunnen ze klaar staan met dekens als mensen het viaduct door zijn,” oppert een wakkere maar verkleumde toeschouwer.

Benne van der Velde is de volgende dichter: ‘Nederland is groot als je stilstaat met de trein’, en zo voelen wij het ook even. Zijn gedicht ‘Vuilak’ brengt een glimlach op de gezichten. Ooit begonnen als matroos maakt Bennne van der Velde nu deel uit van het Vlaardingse kunstenaarscollectief ‘Het ongeboren idee’, geeft poëzieworkshops aan scholieren en presenteert op 24 april zijn tweede gedichtenbundel in café d’Oude Stoep. Ook Nederlands jongste poëziedebutante Lianne van Kalken draagt daarna bij aan het bijzondere uur.

Samen proosten we met een glaasje champagne op de zomertijd “In een uur dat niet bestaat en dat weer terugkomt in de herfst”, “Als je mazzel hebt tenminste,” merkt Alderliesten nog even fijntjes op. Dan gaat iedereen op zoek naar een warme plek. Op de kleine afterparty in een oud pand aan de Oosthavenkade, heel dicht bij de open haard, lijkt iedereen tevreden na een vreemde maar mooie nacht.

Gemist? Op woensdagmiddag 2 en zondagmiddag 13 april zijn de kunstenaars weer aanwezig, kom vooral langs.

Geen reacties toegestaan voor dit bericht.