gedicht van Kees Alderliesten

Het verloren uur.

Ik heb gezocht in al mijn zakken
Naar dat ene, dat verloren uur
Om het te koesteren, vast te pakken,
Het te warmen aan dat kleine vuur.

Van verlangen, dat in al die dagen
Ligt te smeulen zonder duidelijke grip
Op alles, wat zich aandient, als welbehagen
En wordt afgewezen in begrijpelijk onbegrip.

Dat verloren uur dat ik niet mag noemen,
Dat is, dat was en nooit is geweest
In tijden, die zich op klokslagen beroemen.

Dat uur, dat sluimert in dat kleine feest,
Dat zich noemde, even, in die ene seconde,
Toen het tweede uur met het derde werd verbonden.

Kees Alderliesten
Vlaardingen, 6 feb. 2008