De nacht van het Verloren Uur

In de nacht van 29 op 30 maart 2008 droeg Kees Alderliesten het gedicht ‘Het Verloren Uur’ voor onder het viaduct aan de Lepelaarsingel. Ook twee andere Vlaardingse dichters, Benne van der Velde en Lianne van Kalken, droegen voor uit eigen werk. De voordrachten werden muzikaal omlijst door saxofonist Leslie v.d. Heul.

Het Verloren Uur
door Kees Alderliesten

Ik heb gezocht in al mijn zakken
Naar dat ene, dat verloren uur
Om het te koesteren, vast te pakken,
Het te warmen aan dat kleine vuur.

Van verlangen, dat in al die dagen
Ligt te smeulen zonder duidelijke grip
Op alles, wat zich aandient, als welbehagen
En wordt afgewezen in begrijpelijk onbegrip.

Dat verloren uur dat ik niet mag noemen,
Dat is, dat was en nooit is geweest
In tijden, die zich op klokslagen beroemen.

Dat uur, dat sluimert in dat kleine feest,
Dat zich noemde, even, in die ene seconde,
Toen het tweede uur met het derde werd verbonden.

gedicht van Kees Alderliesten

Het verloren uur.

Ik heb gezocht in al mijn zakken
Naar dat ene, dat verloren uur
Om het te koesteren, vast te pakken,
Het te warmen aan dat kleine vuur.

Van verlangen, dat in al die dagen
Ligt te smeulen zonder duidelijke grip
Op alles, wat zich aandient, als welbehagen
En wordt afgewezen in begrijpelijk onbegrip.

Dat verloren uur dat ik niet mag noemen,
Dat is, dat was en nooit is geweest
In tijden, die zich op klokslagen beroemen.

Dat uur, dat sluimert in dat kleine feest,
Dat zich noemde, even, in die ene seconde,
Toen het tweede uur met het derde werd verbonden.

Kees Alderliesten
Vlaardingen, 6 feb. 2008